Ρουμανία-Brasov...

Χώρα με τα όλα της... (παρόλο που δεν την έχουμε και σε τεράστια εκτίμηση) Έχει πολύ γραφικά τοπία, και τα αναπαλαιωμένα κτίρια έχουν την τιμητική τους! χιόνι χιόνι και παλι χιόνι! Πάγος, γλίστρες, πατινάζ! Τα χιονοδρομικά από την άλλη δίνουν και πέρνουν... Σε κάθε τετράγωνο(ειναι και μεγάλα) έχει από 3-4 καζίνο και από 5-6 στριπτιτζαδικα! Το δύσκολο είναι λίγο η συνεννόηση γιατί για να βρουμε έναν άνθρωπο να μιλάει αγγλικά μας έβγαινε η ψυχή (2 στους 10 ήξεραν μετά βίας την αγγλική γλωσσα) ...
Τα παραδοσιακά εστιατόρια και η παραδοσιακή μουσική μας έκαναν να τη λατρέψουμε ακόμα πιο πολύ.
Βέβαια το μόνο φρικιαστικό είναι ότι υπάρχουν πολλά νεκροταφεία και αρκετά γεμάτα... και αυτό είναι συνέπεια των δυστυχηματων που γινονται συνεχώς... Μέσα σε ένα τριήμερο είδαμε γύρω στα 5 ατυχήματα...
Σημασία βέβαια δεν έχει αυτο... αλλα να περάσετε όμορφα... Σε οποια περιοχη και αν πατε...
Συνιστω το Brasov, που έχει και ένα τεράστιο χιονοδρομικό κέντρο...
Η φωτογραφία είναι από τις πρώτες μου φωτογραφικές απόπειρες με μια μηχανή βέβαια πολύ χαμηλών δυνατοτήτων!!

Γειά και χαρά σε όλους!

Τρίπτυχο...

Έμεινα πάλι πίσω
Μέσα στου ονείρου την ψυχή…
Αλληλένδετα γραμμένα λόγια στο μυαλό
Και πάλι οι σκέψεις της ζωής μου...
Με κυνηγούν
Ποιος να ναι πάλι εδώ;
Ποιος να ναι αυτός ο θόρυβος;
Γνώριμος μου φαίνεται
Μα πάλι δεν τον ξεχωρίζω
Ναι! είναι αυτός ο κρότος του μυαλού μου
Είναι ο κρότος που δεν θέλω πια
Δε θέλω πια να ηχεί στα μάτια στη μύτη και στο στόμα μου...
Τον διώχνω μα ξαναγυρνά
Άσ’ τον δεν πειράζει
Τόσα χρόνια μένω εδώ με τον ίδιο κρότο
Και δεν κάνω τίποτα για ‘μένα
Θα ζω με τον κρότο
Θα τον κάνω υποφερτό
Να αντέχω μαζί του
Να κοιμάμαι
Να ξυπνάω

Να μιλάω
Να σιωπώ...


Εν ολίγοις, το σχέδιο στην άμμο, το έχει κάνει ένας πολύ καλός φίλος με καλλιτεχνικές ανησυχίες, και το έργο ολοκληρώθηκε με τη φωτογραφική παρεμβολή ενός άλλου φίλου, όντας καλλιτέχνης...

Το αχαρακτήριστο από κάτω;
Αν αηδιάσατε και μόνο διαβάζοντάς το, να ξέρετε είμαι αθώα, δεν το έγραψα εγώ...
Αν πάλι, σας άρεσε, είναι δικό μου...
Αν, ειστε σε μια περίεργη φάση που απλα έχετε μια αναγούλα, τοτε η επιλογή είναι δική σας!

Γηροκομείο

Είδα αυτή την εικόνα στο dpgr.... Υπάρχει ένας διαγωνισμός φωτογραφίας με θέμα "Εγκαταλειψη" ... πραγματικά νιώθω ότι τα λόγια είναι περιττά... αλλά εγώ θα μιλήσω:

Διχάζομαι λίγο είναι η αλήθεια... γιατί σκεφτομαι ότι αυτή και η οποιαδήποτε γιαγιούλα να μην ηταν και ο καλύτερος ανθρωπος...
Αλλά απο την άλλη δεν μπορεις να παρατάς εναν ηλικιωμένο ανθρωπο σε ενα ψυχρό γηροκομείο και να μην τον επισκέπτεσαι καν...
Μια φορά ειχα πάει σε ενα γηροκομείο παραμονές χριστουγέννων-όχι δεν είναι όπως αυτά που βλεπουμε στις ταινίες- ήταν το πιο καταθλιπτικό μέρος που έχω μπει ποτέ στη ζωή μου... Η γιαγούλες μου έπιαναν το χέρι και με κοιτούσαν με δακρυσμένα μάτια, σαν να μου έλεγαν "πάρε με από εδώ". Θυμάμαι μία, που μου είχε πει : "Εγγόνια δεν έχω δει ακόμα...η κόρη μου εχει να ερθει να με δει 4χρόνια..." Παρόλα αυτά αν καθίσεις και συζητήσεις μαζί τους, η ώρα περνά ευχάριστα, ιστορίες από παλιά, μέχρι και για παλιούς έρωτες...
Όταν σηκώθηκα να φύγω, δεν με άφηναν, με αγκάλιαζαν και με φιλούσαν συνέχεια... Φανταστείτε πόσο σωτήρια ήταν αυτή η επίσκεψη για αυτές τις εγκλωβισμένες ψυχές...
Από τότε εχω να πάω σε γηροκομείο... πρέπει να ξαναπάω....και όποιος έχει το κουράγιο να πάει και αυτός, ειλικρινά θα περάσετε ωραία...μόνο ο αποχωρισμός είναι δύσκολος!
Προσοχή!Σε γηροκομείο, όχι σε ΚΑΠΠΗ... δεν εχει σχέση το ένα με το άλλο.