Τρίπτυχο...

Έμεινα πάλι πίσω
Μέσα στου ονείρου την ψυχή…
Αλληλένδετα γραμμένα λόγια στο μυαλό
Και πάλι οι σκέψεις της ζωής μου...
Με κυνηγούν
Ποιος να ναι πάλι εδώ;
Ποιος να ναι αυτός ο θόρυβος;
Γνώριμος μου φαίνεται
Μα πάλι δεν τον ξεχωρίζω
Ναι! είναι αυτός ο κρότος του μυαλού μου
Είναι ο κρότος που δεν θέλω πια
Δε θέλω πια να ηχεί στα μάτια στη μύτη και στο στόμα μου...
Τον διώχνω μα ξαναγυρνά
Άσ’ τον δεν πειράζει
Τόσα χρόνια μένω εδώ με τον ίδιο κρότο
Και δεν κάνω τίποτα για ‘μένα
Θα ζω με τον κρότο
Θα τον κάνω υποφερτό
Να αντέχω μαζί του
Να κοιμάμαι
Να ξυπνάω

Να μιλάω
Να σιωπώ...


Εν ολίγοις, το σχέδιο στην άμμο, το έχει κάνει ένας πολύ καλός φίλος με καλλιτεχνικές ανησυχίες, και το έργο ολοκληρώθηκε με τη φωτογραφική παρεμβολή ενός άλλου φίλου, όντας καλλιτέχνης...

Το αχαρακτήριστο από κάτω;
Αν αηδιάσατε και μόνο διαβάζοντάς το, να ξέρετε είμαι αθώα, δεν το έγραψα εγώ...
Αν πάλι, σας άρεσε, είναι δικό μου...
Αν, ειστε σε μια περίεργη φάση που απλα έχετε μια αναγούλα, τοτε η επιλογή είναι δική σας!