Αερόστατα...

Παντα με ενθουσιαζε η εικονα των αεροστατων... πολλες φορες μαλιστα τα εβλεπα στα ονειρα μου...
Η σκεψη και μονο οτι θα ειμαι πανω σε ενα πολυχρωμο αεροστατο και θα τα βλεπω ολα απο ψηλα με εκανε να γελαω, οχι απλα να ενθουσιαζομαι... Ενιωθα την αδρεναλινη να με διακατεχει...
Γι αυτο λοιπον, με το που ειδα αυτη την εικονα, για μενα ηταν κατι μαγικο...
Και μου ρθε μια φραση στο μυαλο: "Ξερω καλα τι μου χρειαζεται για να διασκεδασω αυτη τη θανασιμη αγωνια. ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΝΕΟΣ... ΝΑ ΕΧΩ ΠΑΘΗ" ταδε εφη ο Ευγενιος Ιοενεσκο.
Τι ωραια που θα ηταν αν καταφερναμε να ειμαστε νεοι για παντα... και δεν εννοω σωματικα, αλλα ψυχικα, να νιωθουμε νεοι.
Βλεπω εφηβους 17 χρονων που ειναι πιο γεροι απο εναν 80χρονο, γιατι ακριβως δεν εχουν παθη...
Τα παθη ειναι αυτα που μας κανουν νεους, που αψηφουμε τον κινδυνο και σαν παιδια μεταχειριζομαστε τις επιθυμιες μας...
Πως θα γινει αραγε να αποβαλλουμε τους φοβους μας και να πεταξουμε με το αεροστατο μας πανω απο ολα οσα θελουμε να κανουμε;
Πως θα γινει να αποκτησουμε την απαιτουμενη αυτοπεποιθεση και να μην νιωθουμε αυτο το οδυνηρο γαργαλημα στο στομαχι οταν θα πεταμε πανω απο τις επιθυμιες μας;
Πως θα γινει να κανουμε τα θελω μας πρεπει, και τα πρεπει να γινουν ισως/γιατι οχι? ;
Επειδη πολλα ερωτηματικα εβαλα, ας βαλουμε τωρα και κανενα θαυμαστικο...
Ας νιωσουμε λοιπον νεοι, και οι γνωσεις μας να γινουν αεροστατα και να μας ταξιδεψουν!
Ας κλωτσησουμε την ατυχια και να αγκαλιασουμε την ευτυχια!

Και να λοιπον και μια φωτογραφια απο την χειμερινη Κωνσταντινουπολη...
Αυτο το χερι με το ριγε φωτεινο γαντι ειναι σαν να με προτρεπει να πεταξω με ενα πολυχρωμο αεροστατο...


Γεια και χαρα
Τα σεβη μου, Amelie

Μια γευση απο την Πολη

Μετα απο μεγαλη επιμονη της roadartist, θα ανεβασω επιτελους το περιβοητο post της Κωνσταντινουπολης!
Θα μπορουσα να χαρακτηρισω την πολη αυτη με ελαχιστες λεξεις...
"Δυση και Ανατολη"... ειναι γεογονος οτι αυτος ο συνδυασμος ειναι ιδανικος για να σε μαγεψει...
Αυτο που ηθελα ομως εγω να νιωσω - και ισως το πετυχα ως ενα βαθμο- ειναι η διεισδυση μου στην κουλτουρα αυτου του λαου... Δεν εχω ιδεα πως μπορει να ειναι η ανθρωποι στην υπολοιπη Τουρκια, αλλα στην Πολη ειναι αλλο πραγμα... Περιεργο! Ειναι ευρωπαιοι και ανατολιτες, ειναι πολιτισμενοι και αγριανθρωποι, ειναι ρομαντικοι και κυνικοι... Το βασικο ειναι οτι ειναι ανθρωποι... και γι αυτο απο μενα παιρνουν κατευθειαν το "χαρτακι" του σεβασμου μου...
Κόσμος σε δρομους μεγαλους, να δημιουργει ενα κυμα που σκαει στην πλατεια Taksim(Ταξιμ).. Εκει οπου υπαρχουν γυρω στις 10 διαφορετικες κατευθυνσεις... 16.000.000 ανθρωποι σε μια πολη... Που ακουστηκε!
Δουλευει ασταματητα αυτη η Πολη... Α-στα-μα-τη-τα... Οποιαδηποτε ωρα της ημερας και της νυχτας με ρουφουσε ο πεζοδρομος της Istiklal(Ανεξαρτησιας) η πολη δεν κοπιαζε ποτε, ουτε λεπτο... Ολο και κατι θα εβρισκαν να καταπιαστουν... μαστορεματα, βιτρινες, πολυκαταστηματα,πλανοδιοι, τα παντα δουλευαν πυρετωδως και μου θυμιζαν οτι ειναι τοσο εντονο ακομα και το να αναπνεεις εκει!
Καθε στιγμη ενιωθα τον παλμο... μονο και μονο οταν εβλεπα οτι υπηρχαν κουλουραδες, νερουλαδες, λουστρατζηδες, μουσικοι και διαφοροι αλλοι που με ταξιδευαν σε παλιες εποχες που ουτε καν εχω ζησει... Ηταν σαν να ανηκω στο παρελθον και στο παρον ταυτοχρονα...
Τζαμιά που μου θυμιζαν οτι βρισκομαι μακρυα απο το χροστιανισμο... Και το μονο που μας το θυμισε ηταν η Αγια Σοφια... Η αληθεια ειναι οτι ειμαι ακαταλληλο ατομο για να περιγραψω το τι γινεται στην Αγια Σοφια, ισως γιατι δεν μου προκαλεσε κανενα απολυτως ιδιαιτερο ανατριχιασμα, ουτε κυλισε κανενα δακρυ στο μαγουλο μου...
Αυτο που με εντυπωσιασε πραγματικα ειναι τα Τζαμιά, για το λογο οτι δεν ειχα μπει ποτε ξανα στη ζωη μου... ηταν η πρωτη φορα που ειδα πως προσευχονται αγορακια και κοριτσακια σε τζαμι και ειλικρινα ηταν το πιο εκπληκτικο συναισθημα που μου εχει δημιουργηθει μεσα σε χωρο λατρειας... Ειδα μια στιγμη ειλικρινης πιστεως και προσευχης απο τους μεγαλους και μια καταναγκαστικη πιστη στα μικρα παιδια... Ισως ναι! να ειναι πιο δυνατη η πλυση εγκεφαλου σ αυτους απο οτι σε μας στο θεμα της θρησκειας...
Νυχτερινη ζωη μοναδικη, δεν μπορει να ταυτιστει με τη δικη μας... ειχε μεγαγαλυτερο παλμο... Ο κοσμος ηταν χαλαρος, δεν κανει 5 ωρες προετοιμασιας για να βγει εξω και να γινει το νυφοπαζαρο οπως γινεται σε ολη την Ελλαδα... Εβγαινε απλα εξω γιατι ηθελε να διασκεδασει, να ζησει ωραιες στιγμες, στιγμες ανταλλαγης ματιων, εντονου αλλα διακριτικου φλερτ, να χορεψει και να πιει!Ακομπλεξαρισοι ανθρωποι που ηθελαν να ξεχαστουν, να νιωσουν ελευθεροι...
Ενα στοιχειο ομως που μας τρομοκρατουσε ηταν οι καβγαδες... ΞΥΛΟ, οχι ξυλο... πολλοι καβγαδες... ειναι μαλλον αυτο που λεμε λυνουν τις διαφορες τους "αντρικια"...
Στερευουν σιγα-σιγα τα λογια μου, εχουν θολωσει οι αναμνησεις μου...Θα τις φρεσκαρω συντομα, και θα σας δωσω μια γευση χειμωνιατικη και ζεστή, με μπουφαν κασκολ και φουφουδες κασταναδων οπως λεει και το ασμα...



Γεια και χαρα σε ολους,
Τα σεβη μου, Amelie

ΥΓ: δυστυχως δεν καταφερα αν βαλω τις φωτογραφιες μεσα στο κειμενο... οποτε αρκεστηκα σε μονο δυο φωτογραφιες...

I am Back From Istanbul !!!

Ένας μηνας... ποσο γρηγορα περνα ενας μηνας; (πεντε εβδομαδες στην ουσια)

Ένας μηνας γεματος εμπειριες

Ένας μηνας που δεν θα ξεχασω ποτε...

Ειναι τρομερα τα συναισθηματα που μπλεκονται μεσα στην ψυχη σου οταν ζεις σε ενα αγνωστο μερος για μεγαλο χρονικο διαστημα, και σιγα το μεγαλο εδω που τα λεμε... ενας μηνας ηταν... Αλλα αυτο το χρονικο διαστημα ειναι αρκετο για να μπεις μεσα στην κουλτουρα ενος λαου...
Περιεργο... αρχιζεις και ζησεις οπως εκεινοι, η ιδιοσυγκρασια σου πια, εχει παρει αλλη μορφη...
αλλα πρεπει να φυγεις...

Istanbul
Ευρωπη και Ανατολη... ενας ξεχωριστος συνδυασμος... και ομως αυτα τα δυο στοιχεια εχουν μαθει να συνυπαρχουν τοσο καλα που μερικες φορες αναρωτιεσαι...
Ειναι ενας τοπος που πιστευω οτι απο εμας τους "Ελληναρες" ευκολα παρεξηγειται... Οταν καποιος παει για τουρισμο των 5-6 ημερων βλεπει λιγα...πολυ λιγα...
Οσο πιο μεγαλο ειναι ομως το χρονικο διαστημα, μπαινεις πιο βαθιά στην ψυχολογια τους... και αρχιζεις και αγαπας το καθετι...
Δε θελω να μιλησω για τα τουριστικα μερη που μπορει καποιος να επισκεφθει στην Κωνσταντινουπολη... Εβαλα απλα αυτη τη φωτογραφια για να σας βαλω στο κλιμα...

Και θα σας παραθεσω ενα τραγουδι απο τη διασημη Τουρκαλα τραγουδιστρια,

Sezen Aksu

Ο τιτλος ειναι "Kutlama", που σημαινει "Συγχαρητηρια"






Περισοοτερες λεπτομερειες απο αυτην την ομορφη εμπειρια ισως παραθεσω αργοτερα... προς το παρον θα συνεχισω τις διακοπες μου εντος της Ελλαδας...

Ακουστε το τραγουδι... ειναι πολυ ιδιαιτερο και γλυκο...

Καλο μηνα...
Καλο υπολοιπο διακοπων...


Γεια και χαρα

Τα σεβη μου, Amelie

Σκεφτομαι, αρα ...αρα... ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΜΑΙ!!!

Και ερχεται μια μερα που πραγματικα δεν ξερεις τι σου γινεται με τη ζωη σου...
Πως ειναι τωρα;
Πως θα κυλισει το επομενο διαστημα;
Πως θα ειναι στο μακρινο μελλον;
Και μενεις στασιμος... Δεν μπορεις να αρθρωσεις ουτε λεξη στην προσπαθεια περιγραφης της καταστασης που ζεις... "Ασχολουμαι μ' αυτο, αλλα δεν μ' αρεσει και πολυ και... βασικα... δεν ξερω... θα δειξει... εχω ακομα καιρο... αν και πρεπει να σκεφτω τι θα κανω... που θα κινηθω... αλλα ενταξει εχω χρονο για προβληματισμους..." Και....τσουπ!!! να τος ο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ...
Κάνεις πραγματα που δε σε εξιτάρουν αλλα καπως πρεπει να γεμισεις τον χρονο σου μεχρι να ερθει αυτη η ριμαδα η ωρα που θα πεις "Τωρα, κανω ο,τι μου (κ...σει, με το συμπαθειο) αρεσει...
Οσο τα σκεφτεσαι αυτα... ξαφνου, αναβει ο φωτεινος λαμπτηρας(οικολογικος πανω απο ολα) και λες "Θα ανοιξω την μη οικολογικη μου τηλεοραση, να αποβλακωθω με μια καλη μπουρδα που θα βρω και θα τα ξεχασω ολα"... Ανοιγεις... και βλεπεις παντου ΦΩΤΙΕΣ !!! Ακομα δεν εχει ξεκινησει το καλοκαιρι και θα παρει ο κ..ος μας φωτια και φετος... Ημαρτον...
Μηπως πρεπει να αρχισουμε καπου να προσευχομεθα δια την προστασια των δασων...;
Μηπως πρεπει να παρει καθε ελληνικη οικογενεια απο ενα πυροσβεστικο οχημα και να ξαμοληθούμε μοναχοι μας...;
Μηπως πρεπει να παμε απο τωρα, να τα καψουμε ολα, να κανουμε και ενα παρτακι να γουσταρουμε;
Μηπως πρεπει να τους χτισουμε απο τωρα ενα εξοχικουλι με μια βιλιτσα των 500τμ, με μια πισινουλα και γηπεδο του τεννις...το τελευταιο ειναι προαιρετικο, αν ο ιδιοκτητης εχει τετοιου ειδους χομπι... μπορει να θελει να παιξει ενα γκολφ, ενα κρικετ βρε αδερφε...!

Η φωτογραφια πιο πανω ειναι απο την Κωνσταντινουπολη απο οτι καταλαβατε αγαπητοι μου συνανθρωποι... Δεν την εβαλα για ασχετο λογο.... Σε δυο μερες σας κουναω το λευκο μου μαντήλι... ολολευκο και κολαριστο με ενα κεντημα που θα λεει "ISTANBUL"... Παρολα αυτα θα ειμαι δικτυωμενη και θα σας επισκεπτομαι οποτε θα μπορω...
Αερα στα πανια μου λοιπον....βρρρρρρ.....εεεεεεεεεφυγαααααααααα.... Χαιρετω σας φιλοι μου!


Γεια και χαρα...!
Τα σεβη μου, Amelie